Wątki bez odpowiedzi | Aktywne wątki Teraz jest Wt sty 16, 2018 3:43 pm



Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 3 ] 
 Kościół Katolicki - Apokaliptyczny Babilon 
Autor Wiadomość
Dyskutant
Dyskutant
Avatar użytkownika

Dołączył(a): So kwi 13, 2013 12:49 pm
Posty: 211
Lokalizacja: Warszawa
Płeć: mężczyzna
wyznanie: chrześcijanin, protestantyzm
Odpowiedz z cytatem
Post Kościół Katolicki - Apokaliptyczny Babilon
W Biblii Tysiąclecia Starego i Nowego Testamentu znalazłem wzmianki o Kościele Rzymskokatolickim i Watykanie. Nie jesteście prawdziwą wiarą Babilończycy.

KARA NA "WIELKI BABILON"
Wielka Nierządnica
17
1 Potem przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz,
i tak odezwał się do mnie:
«Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę1,
która siedzi nad wielu wodami, 2 z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi,
a mieszkańcy ziemi się upili
winem jej nierządu».
3 I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię.
I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej2,
pełnej imion bluźnierczych,
mającej siedem głów i dziesięć rogów.
4 A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat,
cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły,
miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości
i brudów swego nierządu.
5 A na jej czole wypisane imię - tajemnica:
"Wielki Babilon.
Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi".
6 I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa3,
a widząc ją bardzo się zdumiałem.
7 I rzekł do mnie anioł:
«Czemu się zdumiałeś?
Ja ci wyjaśnię tajemnicę Niewiasty
i Bestii, która ją nosi,
a ma siedem głów i dziesięć rogów.
8 Bestia, którą widziałeś, była i nie ma jej,
ma wyjść z Czeluści, i zdąża na zagładę.
A zdumieją się mieszkańcy ziemi,
ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia
od założenia świata -
spoglądając na Bestię,
iż była i nie ma jej, a ma przybyć4.
9 Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość!
Siedem głów to jest siedem gór5 tam,
gdzie siedzi na nich Niewiasta.
10 "/> I siedmiu jest królów:
pięciu upadło,
jeden istnieje,
inny jeszcze nie przyszedł,
a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać6.
11 A Bestia, która była i nie ma jej,
i ona jest ósmym,
a jest spośród siedmiu
i zdąża na zagładę7.
12 A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu jest królów8,
którzy władzy królewskiej jeszcze nie objęli,
lecz wezmą władzę jakby królowie na jedną godzinę wraz z Bestią.
13 Ci mają jeden zamysł,
a potęgę i władzę swą dają oni Bestii.
14 Ci będą walczyć z Barankiem,
a Baranek ich zwycięży,
bo Panem jest panów
i Królem królów -
a także ci, co z Nim są:
powołani, wybrani i wierni».
15 I rzecze do mnie:
«Wody, które widziałeś,
gdzie Nierządnica ma siedzibę,
to są ludy i tłumy,
narody i języki.
16 A dziesięć rogów, które widziałeś,
i Bestia -
ci nienawidzić będą Nierządnicy
i sprawią, że będzie spustoszona i naga,
i będą jedli jej ciało,
i spalą ją ogniem9,
17 bo Bóg natchnął ich serca, aby wykonali Jego zamysł,
i to jeden zamysł wykonali -
i dali Bestii królewską swą władzę,
aż Boże słowa się spełnią10.
18 A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto,
mające władzę królewską nad królami ziemi».

Zapowiedź upadku "Wielkiego Babilonu"

18
1 Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba
i mającego wielką władzę,
a ziemia od chwały jego rozbłysła.
2 I głosem potężnym tak zawołał:
«Upadł, upadł Babilon - stolica1.
I stała się siedliskiem demonów
i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego,
i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt,
3 bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody,
i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu,
a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu».

Nakaz ucieczki

4 I usłyszałem inny głos z nieba mówiący:
«Ludu mój, wyjdźcie z niej2,
byście nie mieli udziału w jej grzechach
i żadnej z jej plag nie ponieśli:
5 bo grzechy jej narosły - aż do nieba,
i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.
6 Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała,
i za jej czyny oddajcie podwójnie:
w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie!
7 Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu,
tyle jej zadajcie katuszy i smutku!
Ponieważ mówi w swym sercu:
"Zasiadam jak królowa
i nie jestem wdową3,
i z pewnością nie zaznam żałoby",
8 dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi:
śmierć i smutek, i głód;
i będzie ogniem spalona,
bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.

Opłakiwanie zagłady Babilonu4

9 I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi,
którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu,
kiedy zobaczą dym jej pożaru.
10 Stanąwszy z daleka ze strachu przed jej katuszami, powiedzą:
"Biada, biada, wielka stolico,
Babilonie, stolico potężna!
Bo w jednej godzinie sąd na ciebie przyszedł!"
11 A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią,
bo ich towaru nikt już nie kupuje:
12 towaru - złota i srebra,
drogiego kamienia i pereł,
bisioru i purpury,
jedwabiu i szkarłatu,
wszelkiego drewna tujowego i przedmiotów z kości słoniowej,
wszelkich przedmiotów z drogocennego drewna, spiżu, żelaza, marmuru,
13 cynamonu i wonnej maści amomum,
pachnideł, olejku, kadzidła,
wina, oliwy, najczystszej mąki, pszenicy,
bydła i owiec,
koni, powozów oraz ciał i dusz ludzkich5.
14 Dojrzały owoc, pożądanie twej duszy, odszedł od ciebie,
a przepadły dla ciebie wszystkie rzeczy wyborne i świetne,
i już ich nie znajdą.
15 Kupcy tych [towarów], którzy wzbogacili się na niej,
staną z daleka ze strachu przed jej katuszami,
płacząc i żaląc się, w słowach:
16 "Biada, biada, wielka stolico,
odziana w bisior, purpurę i szkarłat,
cała zdobna w złoto, drogi kamień i perłę,
17 bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!"
A każdy sternik i każdy żeglarz przybrzeżny,
i marynarze, i wszyscy, co pracują na morzu,
stanęli z daleka
18 i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali:
"Jakież jest miasto podobne do stolicy?"
19 I rzucali proch sobie na głowy,
i wołali płacząc i żaląc się w słowach:
"Biada, biada, bo wielka stolica,
w której się wzbogacili wszyscy, co mają okręty na morzu,
dzięki jej dostatkowi,
przepadła w jednej godzinie".
20 Wesel się nad nią, niebo, i święci, apostołowie, prorocy, bo przeciw niej Bóg rozsądził waszą sprawę».
21 I potężny jeden anioł dźwignął kamień
jak wielki kamień młyński,
i rzucił w morze, mówiąc:
«Tak z rozmachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona
i już jej nie będzie można znaleźć.
22 6 I głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy
już w tobie się nie usłyszy.
I żadnego mistrza jakiejkolwiek sztuki
już w tobie nie będzie można znaleźć.
I terkotu żaren
już w tobie nie będzie słychać.
23 I światło lampy
już w tobie nie rozbłyśnie.
I głosu oblubieńca i oblubienicy
już w tobie się nie usłyszy:
bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi,
bo twymi czarami omamione zostały wszystkie narody -
24 i w niej znalazła się krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi».

_________________
W avatarze ja z moją dziewczyną


Cz paź 05, 2017 9:58 pm
Zobacz profil
Zagadywacz
Zagadywacz

Dołączył(a): So gru 16, 2017 8:50 pm
Posty: 100
Płeć: mężczyzna
wyznanie: katolik w pełnej łączności z papieżem
Odpowiedz z cytatem
Post Re: Kościół Katolicki - Apokaliptyczny Babilon
Jesteś zwyczajnym niszczycielem Słowa Bożego.

http://mateusz.pl/ksiazki/js-npp/js-npp_52.htm


So gru 30, 2017 9:39 pm
Zobacz profil
Niesamowity Gaduła
Niesamowity Gaduła

Dołączył(a): Pn maja 25, 2009 4:55 pm
Posty: 11228
Lokalizacja: Gdynia
Płeć: mężczyzna
wyznanie: katolik w pełnej łączności z papieżem
Odpowiedz z cytatem
Post Re: Kościół Katolicki - Apokaliptyczny Babilon
No cóż, może komuś przyda się w tym kontekście moja analiza tych fragmentów:


Apokalipsa – Bestia i Wieka Nierządnica
Obrazek

Oblężenie i zburzenie Jerozolimy (aut. David Roberts)
(https://commons.wikimedia.org/wiki/File ... usalem.jpg Public Domain)


1.Parę uwag na początek
Zanim przystąpię do omówienia tekstu biblijnego, chciałbym poczynić parę uwag wstępnych:
  • Powszechnym mniemaniem jest, iż Apokalipsa wg świętego Jana ukazuje czas „końca świata”. To nie do końca prawda. Większość „akcji” tej księgi dzieje się w czasach zbliżonych do daty jej napisania (patrz wyliczenie władców na stronie MRB). Owszem, znaczenie apokalips jest wielopoziomowe, więc współczesne Autorowi natchnionemu wydarzenia można (a niekiedy należy) odczytywać także eschatologicznie – jednak nie jest to ani jedyne, ani nawet główne znaczenie.
    Warto pamiętać, że w gatunku literackim jakim jest apokalipsa „czasami ostatecznymi” jest czas, w którym tekst jest spisywany. W ogóle porządek chronologiczny – do której jesteśmy w naszym „zhellenizowanym pojęciowo” świecie przyzwyczajeni w opowiadaniach – niekoniecznie obowiązuje w Objawieniu św. Jana.

  • Budowa apokalipsy (składającej się m.in. z szeregu relacji o wydarzeniach) nie jest liniowa. To znaczy, iż kolejna relacja niekoniecznie musi być „dalszym ciągiem” poprzedniej (np. z poprzedniego rodzaju). Bardzo często jest tak, ze kolejne relacje opisują te same zdarzenia do poprzednie, przedstawiając je jedynie z innej perspektywy.

  • Warstwa symboliczna jest plastyczna – dlatego przez wieki bardzo różni ludzie „widzieli w tekście” bardzo różne zdarzenia, miasta, osoby i zjawiska (zawsze bliskie czasowo osobie interpretatora). W czasach zagrożenia islamskiego widziano Islam (dziś też pojawiają się takie interpretacja), w czasach Reformacji – papieża i reformatorów, w epoce napoleońskiej – cesarza Francji i koalicję antynapoleońską, podczas I Wojny Światowej – Ententę i Państwa Centralne, w czasie II Wojny – Hitlera i jego wrogów itd. itp.
    Nie brak także interpretacji „duchowych” - w nich pożywkę znajdują pasjonaci tropienia Żydów, „modernistów”, a nawet… jezuitów. Nie brak też interpretacji mówiących o dążeniu do „jednego światowego rządu” czy „jednej światowej religii” – no i wreszcie, last but not least, po prostu przypisującej wszelkie negatywne postacie z Apokalipsy do Kościoła katolickiego.
    Proszę wybaczyć, ale mimo że uważam iż prawdy zawarte w Objawieniu są ponadczasowe i do zastosowania w naszym życiu, to nie będę się zajmował tego rodzaju „folklorem egzegetycznym”. Rozumiem, że pokusa przypisania postaci „Bestii”, „Fałszywego Proroka” czy „Wielkiej Nierządnicy Babilońskiej” adwersarzom religijnym, światopoglądowym czy politycznym jest wielka, jednak uważam za znacznie ciekawsze wydobywanie znaczeń z Pisma, niż wkładanie do Pisma własnych fobii, przekonań i zainteresowań.

2. Wizja Bestii i Wielkiej Nierządnicy
Odwołania wg Biblii Tysiąclecia, wydanie V
17 (1)Potem przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i tak odezwał się do mnie: Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę, która zasiada nad mnogimi wodami, (2) z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi się upili winem jej nierządu.
(3) I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię. I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów i dziesięć rogów.
(4) A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogie kamienie i perły, miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów swego nierządu.
(5) A na jej czole wypisane imię - tajemnica: Wielki Babilon. Matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.
(6) I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa, a widząc ją, bardzo się zdumiałem.
(7) I rzekł do mnie anioł: Czemu się zdumiałeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę Niewiasty i Bestii, która ją nosi, a ma siedem głów i dziesięć rogów. (8) Bestia, którą widziałeś, była i nie ma jej, ma wyjść z Czeluści, a zdąża ku zagładzie.
A zdumieją się mieszkańcy ziemi - ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata - spoglądając na Bestię, iż była i nie ma jej, a ma przybyć.
(9) Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość!
Siedem głów to jest siedem gór, na których siedzi Niewiasta.
(10) I siedmiu jest królów: pięciu upadło, jeden istnieje, inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać.
(11) A Bestia, która była i nie ma jej, ona też jest ósmym, a jest spośród siedmiu i zdąża ku zagładzie.
(12) A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu jest królów, którzy władzy królewskiej jeszcze nie objęli, lecz wezmą władzę jako królowie na jedną godzinę wraz z Bestią.
(13) Ci mają jeden zamysł, a potęgę i władzę swą oddają Bestii.
(14) Ci będą walczyć z Barankiem, a Baranek zwycięży ich, bo Panem jest panów i Królem królów - a także ci, co z Nim są: powołani, wybrani i wierni.
(15) I rzecze do mnie: Wody, które widziałeś, gdzie Nierządnica ma siedzibę, to są ludy i tłumy, narody i języki.
(16) A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia - ci nienawidzić będą Nierządnicy i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją w ogniu, (17) bo natchnął ich serca Bóg, aby wykonali Jego zamysł, i ten jeden zamysł wykonali: oddania swej królewskiej władzy Bestii, aż Boże słowa się spełnią.
(18) A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską nad królami ziemi.
18 (1) Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba i mającego wielką władzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła.
(2) I głosem potężnym tak zawołał: Upadł, upadł Babilon, wielka stolica.
I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt, (3) bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu, a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu.
(4) I usłyszałem inny głos z nieba, mówiący:
Ludu mój, uchodź z niej; byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie podlegli: (5) bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.
(6) Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, i za jej czyny oddajcie podwójnie: w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie.
(7) Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu, tyle jej zadajcie katuszy i smutku!
Ponieważ mówi w swym sercu: Zasiadam jak królowa, a nie jestem wdową, i z pewnością nie zaznam żałoby, (8) dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i będzie w ogniu spalona, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.
(9) I będą płakać, i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru. (10) Stanąwszy z dala, ze strachu przed jej katuszami, powiedzą: Biada, biada, wielka stolico, Babilonie, stolico potężna!
Bo w jednej godzinie sąd na ciebie przyszedł!


Mamy tu dwie postacie – Bestię i dosiadającą ją Wielką Nierządnicę:

3.BESTIA
Bestie występują w innej (chronologicznie znacznie starszej) apokalipsie, którą znajdziemy w Księdze Daniela. Widzimy tam opis czterech bestii; oznaczają królestwa, zaś rogi na ich czołach to władcy (królowie) panujący nad tymi królestwami (nie chciałbym przerywać ciągłości wykładu cytatami z Księgi Daniela; zainteresowany czytelnik znajdzie opis bestii w Dn 7,2-8 zaś opis czym są w Dn 7,17-27)
Jakie państwo mogło być „bestią” dla Jana – członka społeczności żydowskiej okupowanej przez Cesarstwo Rzymskie i w dodatku chrześcijanina, którego wyznawców Rzym regularnie prześladował – chyba nie trzeba tłumaczyć.
Co wiemy o apokaliptycznej bestii?

  • Po pierwsze, bestia jest „szkarłatna” – kolor szkarłatny (nawiązujący do obitych drogimi materiałami ścian oraz do twarzy rozgrzanych winem) oznacza rozpustne bogactwo a także bogactwa zdobyte poprzez rozlew krwi. Kolor szkarłatny ma też grzech (Iz 1,18), a niekiedy oznaczać on może także władzę królewską (takie znaczenie miał płaszcz szkarłatny który nałożono dla szyderstwa na ubiczowanego Chrystusa Mt 27,28) .
    W Starym Testamencie szkarłat może oznaczać także przepych także w pozytywnym sensie (np. szaty bohaterów Na 2,4 ; szata Aarona Syr 45,10 czy nawet Bóg Iz 63,1).

  • Po drugie, jest ona pełna „imion bluźnierczych” – jest to aluzja do statusu cesarzy rzymskich. Pierwszym z nich, który został (w 44 roku przed narodzeniem Chrystusa) ogłoszony bogiem był Juliusz Cezar. Kolejni cesarze podsycali boski kult władców, aż stał się on powszechnie uznawany.
    Uznawanie boskości Cezara stało się dowodem obywatelskiej cnoty, a kult cesarza jednym z najpotężniejszych przejawów rzymskiej religii”/za Roux J.P, Król mity i symbole, Bellona, Warszawa 1998 r., str. 100/

  • Po trzecie – ma „siedem głów” – tu na szczęście znajdujemy wyjaśnienia w dalszym tekście iż „Siedem głów to jest siedem gór, na których siedzi Niewiasta.” . Niestety, zaraz potem jest wyjaśnienie alternatywne „I siedmiu jest królów: pięciu upadło, jeden istnieje, inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać.” . Ta dwuznaczność utrudnia zrozumienie, ale nie powinna nas dziwić – apokalipsy to gatunek literacki, w którym poszczególne symbole mogą mieć nawet kilka „warstw” znaczeniowych.
    Tak czy owak, stwierdzenie o „siedmiu górach” chyba potwierdza (choć nie jednoznacznie) tezę, iż Bestią jest Cesarstwo Rzymskie (Rzym, jak wiadomo, leży na siedmiu wzgórzach).
    Inna rzecz, że użyta liczna „siedem” oznacza często w Apokalipsie „pełnię” – co można interpretować jako „wiele gór” albo nawet „wszystkie góry”). W dodatku stwierdzenie iż„Rzym leży na siedmiu wzgórzach” jest prawdziwe tylko w stosunku do pewnego, określonego momentu w historii; miasto przez całe swoje dzieje rozbudowywało się obejmując kolejne tereny i wzgórza.

Co do królów, to wygląda na to, iż:
  • królowie, którzy upadli to Kaligula (37-41), Klaudiusz (41-54), Neron (54-68), Wespazjan (69-78) i Tytus (79-81),
  • król, który „istnieje” (a więc panuje w chwili spisywania Apokalipsy) to Domicjan (81-96),
  • król, który „przyjdzie” i „ma krótko pozostać” to Marek Kokcejusz Nerwa który faktycznie panował tylko dwa lata (96-98).

Obrazek



Dość tajemnicza jest wzmianka:
„Bestia, którą widziałeś, była i nie ma jej, ma wyjść z Czeluści, a zdąża ku zagładzie. A zdumieją się mieszkańcy ziemi - ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata - spoglądając na Bestię, iż była i nie ma jej, a ma przybyć.”
Wygląda na to, że autor Apokalipsy utożsamia Bestię z Cesarstwem Rzymskim przede wszystkim w tych chwilach, kiedy następuje prześladowanie – stąd „była i nie ma jej, a ma przybyć” .
Cesarze odnosili się do chrześcijan w różny sposób – okresy prześladowań przeplatały się ze względną tolerancją. Dlatego autor natchniony może napisać iż były, w tej chwili ich nie ma ale wkrótce niewątpliwie znów będą.
Domicjan, który panował w czasie spisywania Apokalipsy występował raczej przeciw Żydom niż chrześcijanom (w jego czasach doszło wprawdzie do krótkotrwałego prześladowania, które jednak szybko ustało). Stąd prawdopodobnie wzmianka, ze Bestii aktualnie „nie ma”.
Nie było także prześladowań podczas krótkiego panowania Nerwy, za to rzeczywiście powróciły za następnego cesarza, Trajana (98–117). Stąd być może stwierdzenie, że Bestia „też jest ósmym”.
Wyobrażonych przez dziesięć rogów dziesięciu królów, którzy „którzy władzy królewskiej jeszcze nie objęli, lecz wezmą władzę jako królowie na jedną godzinę wraz z Bestią” to prawdopodobnie namiestnicy prowincji rzymskich, ustanawiani przez cesarzy.

Znaczenie zapisu „była i nie ma jej, a ma przybyć” być może jest jeszcze prostsze, jeśli spojrzymy na historię powstania żydowskiego, które doprowadziło do zniszczenia Jerozolimy. Wybuchło ono w roku 66. W toku walk doszło do oblężenia Jerozolimy przez wojska dowodzone przez Cestiusza Gallusa. Obrońcy byli w rozpaczliwej sytuacji, kiedy wojska rzymskie z niewiadomych powodów odstąpiły od murów miasta.
To był ostatni moment na ucieczkę z miasta. Wkrótce Rzymianie wrócili i tym razem oblężenie okazało się skuteczne. Rzym więc był, po czym go nie było i znów przybył.

4.NIERZĄDNICA TO...
4.1.Rzym zasiadający na Rzymie?…
Oczywiście, najbardziej narzucającym się skojarzeniem (być może prawdziwym – opowiada się za nim większość egzegetów) jest, władające Cesarstwem („siedzące na Bestii”) miasto Rzym. Za tą hipotezą świadczy (jeśli przyjmiemy go dosłownie) końcowy fragment „A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską nad królami ziemi” a także inne wzmianki – o związkach z królami ziemi, o odzianiu w purpurę, o tym że widzimy ją „pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa” , o „zasiadaniu nad mnogimi wodami” o których dalej czytamy że „to są ludy i tłumy, narody i języki” , o bałwochwalstwie (trzymany w ręku „złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów swego nierządu” – jak wiadomo w Biblii „nierząd” jest symbolem bałwochwalstwa). Również symboliczne określenie „Wielki Babilon. Matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.” doskonale pasuje do tego Rzymu końca I wieku. Rodzaj żeński może być symboliczny lub związany z tym, że miasta w starożytności często przedstawiano w postaci personifikacji ich bogiń (w przypadku Rzymu byłaby to bogini Roma). W takim wypadku symboliczną „Bestią” mógłby być na przykład inny symbol Rzymu - wilczyca, która według legendy wykarmiła założycieli Rzymu (Romulusa i Remusa).

Obrazek
Dwie monety rzymskie. Na lewej Rzym przedstawia bogini Roma, zaś na prawej jest on symbolizowany przez legendarną wilczycę, która wykarmiła założycieli miasta
Przeciwko hipotezie, iż Wielką Nierządnicą jest Rzym przemawia jednak fakt, iż obraz, w którym Wielka Nierządnica (Rzym) siedzi na Bestii (także Rzym) wydaje się niespójna. Być może można by uratować to spojrzenie przyjmując, że Bestia to całe Cesarstwo Rzymskie, zaś Wielka Nierządnica to samo miasto Rzym lub osobiście cesarz, gdyby nie fragment:.
„A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia - ci nienawidzić będą Nierządnicy i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją w ogniu”/Ap 17,16/
Skoro Bestia nienawidzi Nierządnicy i dokona jej spustoszenia, nie może sama nią być.
Można sobie jednak wyobrazić interpretację, w której Bestia to personifikacja zła (a może po prostu szatan), zaś Nierządnica to cesarstwo lub miasto Rzym.
.
4.2. …czy Jerozolima utwierdzona na Cesarstwie Rzymskim?
Jest jednak i inna możliwa interpretacja – przyznam, że mnie przekonuje - a mianowicie taka, iż Wielką Nierządnicą jest… Jerozolima.
Jerozolima realna w warstwie historycznej, ale przede wszystkim Jerozolima ziemska jako przeciwstawienie „Jeruzalem niebiańskiego” (Królestwa Niebieskiego) przedstawionego w absolutnie zachwycającej wizji w Ap 21, 2-27.
Opis, a nawet niektóre określenia zawarte w 17 rozdziale Apokalipsy zadziwiająco przypominają mowę oskarżycielską skierowaną przeciw Jerozolimie w 16 rozdziale Księgi Ezechiela. Po lewej stronie wypiszę fragmenty dotyczące Wielkiej Nierządnicy w Apokalipsie, po prawej – odpowiadające im fragmenty z Ezechiela:

4.2.1.Wstęp wizji
Apokalipsa
(1)Potem przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i tak odezwał się do mnie: Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę, która zasiada nad mnogimi wodami (…)(3)I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię

16 rozdział Ezechiela
(2) Synu człowieczy, zapoznaj Jerozolimę z jej obrzydliwościami
Motyw anioła niosącego narrator by pokazać upadek moralny Jerozolimy znajdujemy także w 8 rozdziale Księgo Ezechiela: „Patrzyłem, a oto była tam istota podobna do postaci człowieka; w dół od tego, co wyglądało na jego biodra, był ogień, i w górę od tego, co wyglądało na biodra, było coś, co przypominało połysk stopu złota ze srebrem. Wyciągnął coś w rodzaju ręki i uchwycił mnie za włosy na głowie, a duch podniósł mnie w górę między ziemię a niebo i w boskich widzeniach zaprowadził do Jerozolimy, do przedsionka bramy wewnętrznej(…)”/Ez 8,2-3/

Woda zazwyczaj w literaturze apokaliptycznej oznacza grzech, zaś pustynia jest miejscem przeklętym, miejscem życia nieczystych zwierząt (a także miejscem, gdzie wypędzano kozła ofiarnego podczas święta Jom Kippur Kpł 16,8-10).

“nad wieloma wodami” to odniesienie do imienia Nierządnicy „Wielki Babilon” (Jeremiasz tak pisał o Babilonie: „Jak bowiem postanowił Pan, tak wprowadza w czyn to, co ogłosił przeciw mieszkańcom Babilonu. (13) Ty, co mieszkasz nad wielkimi wodami, wielkie skarby posiadasz: nadszedł twój kres, dopełniła się twa miara.” /Jr 51,12b-13/

4.2.2.Nierząd (bałwochwalstwo) z bogami innych narodów

Apokalipsa
(2) z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi się upili winem jej nierządu.

16 rozdział Ezechiela
(26) Uprawiałaś nierząd z twoimi sąsiadami, Egipcjanami, o ciałach potężnych, pomnażałaś coraz bardziej swoje czyny nierządne, aby Mnie pobudzać do gniewu. (27) Oto wyciągnąłem rękę przeciwko tobie i zmniejszyłem ci żywność, i wydałem cię na łup twoim nieprzyjaciółkom, córkom filistyńskim, które się wstydziły twojego postępowania. (28) Uprawiałaś następnie nierząd z Asyryjczykami, ponieważ byłaś nienasycona; oddawałaś się nierządowi z nimi, a i tak się tym nie nasyciłaś. (29) Uprawiałaś więc znów nierząd z krajem kupieckim Chaldejczyków, i także tym się nie nasyciłaś.

I jeszcze jedna para fragmentów na ten sam temat:
Apokalipsa
(15) I rzecze do mnie: Wody, które widziałeś, gdzie Nierządnica ma siedzibę, to są ludy i tłumy, narody i języki.

16 rozdział Ezechiela
(23) A po tych wszystkich złościach twoich - biada, o biada tobie! - wyrocznia Pana Boga - (24) budowałaś sobie szałasy i sporządzałaś wzniesienia na każdym miejscu. (25) Na początku każdej drogi budowałaś sobie wzniesienie, aby tam kalać swoją piękność, i oddawałaś się każdemu przechodniowi. Mnożyłaś coraz bardziej swoje czyny nierządne.


4.2.3.Ozdoby
Apokalipsa
(4) A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogie kamienie i perły,
16 rozdział Ezechiela
(11)Ozdobiłem cię klejnotami, włożyłem bransolety na twoje ręce i naszyjnik na twoją szyję. (12) Włożyłem też pierścień w twój nos, kolczyki w twoje uszy i wspaniały diadem na twoją głowę. (13) Zostałaś ozdobiona złotem i srebrem, przyodziana w bisior oraz w szaty jedwabne i wyszywane.

Nie sposób nie przypomnieć tu też słów Jezusa z Łk 21,5-6: "Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony."


4.2.4.Nierząd –bałwochwalstwo
Apokalipsa
(4b) miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów swego nierządu. (5) A na jej czole wypisane imię - tajemnica: Wielki Babilon. Matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.

16 rozdział Ezechiela
(15) Ale zaufałaś swojej piękności i wyzyskałaś swoją sławę na to, by uprawiać nierząd. Oddawałaś się każdemu, kto obok ciebie przechodził. (16) Nabrałaś swoich szat i sporządziłaś sobie wyżyny [z namiotami] o różnorakich barwach i na nich uprawiałaś nierząd. (17) Wziąwszy ozdobne przedmioty ze złota i ze srebra, które ci dałem, uczyniłaś sobie z nich podobizny ludzkie i przed nimi grzeszyłaś nierządem. (18) Wzięłaś swe szaty wyszywane i okryłaś je nimi, a także moją oliwę i moje kadzidło składałaś w ofierze przed nimi.
(20) Brałaś też synów swoich i córki, które mi urodziłaś, a składałaś im w ofierze na pożywienie. Czy więc czymś małym jest twój nierząd?

Być może to odwołanie do Jeremiasza „(6) Uciekajcie ze środka Babilonu! Każdy niech ratuje swe życie! Nie gińcie z powodu jego grzechu! Nastał bowiem czas odwetu u Pana, On daje mu zapłatę za to, co uczynił. (7) Babilon był w ręku Pana złotym kielichem, upajającym całą ziemię. Jego wino piły wszystkie narody, dlatego w szał wpadły.”/Jr 51,6-7


Napis na czole w historycznej warstwie znaczeniowej być może nawiązuje do ówczesnego zwyczaju noszenia przez prostytutki na czole blaszki z imieniem. W warstwie symbolicznej napis stanowi znak identyfikacyjny o znaczeniu odwrotnym do tego, jakim zostaje w Apokalipsie opieczętowany Lud Boży ( „A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach” /Ap 14,1/).
Jest to kolejny związek z wizją z Księgi Ezechiela, gdzie czytamy: „Pan rzekł do niego: Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i nakreśl ten znak Taw na czołach mężów, którzy wzdychają i biadają nad wszystkimi obrzydliwościami w niej popełnianymi.” (znak TAW – niekiedy zwany TAU - utożsamiano we wczesnym chrześcijaństwem z krzyżem).

Żyjący w latach 160-240 Tertulian pisał: „To jest bowiem grecka litera Tau, nasza zaś T, mająca wygląd krzyża, o którym prorokował, że będzie widniał na naszych czołach w prawdziwym i katolickim Jeruzalem, w którym bracia Chrystusa, mianowicie dzieci Boże, będą głosili chwałę Boga, jak śpiewa psalm dwudziesty pierwszy w słowach” /Przeciw Marcjonowi/

Podobnie Orygenes: „(…)według starej pisowni litera Tau przypomina swym kształtem krzyż i jest zapowiedzią tego znaku, który chrześcijanie kreślą na czole” /Komentarz do Ez 9/

Być może kolejną warstwą znaczeniową imienia wypisanego na czole Wielkiej Nierządnicy jest odwołanie do bałwochwalczego kultu Mitry, w którym – według relacji Tertuliana – oznaczano wyznawców na czole.

„(Diabeł) nawet boskie sakramenty naśladuje w obrzędach pogańskich. On przecież chrzci tych, którzy wierzą w niego i do niego należą; przyrzeka uwolnienie od grzechów przez chrzest, a nadto, o ile dobrze pamiętam, Mitras (Mitra) na czołach żołnierzy wyci-ska znak przynależności do siebie.” (Tertulian ur. 155, Preskrypcja przeciw heretykom)


4.2.5.Krew świętych
Apokalipsa
(6) I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa, a widząc ją, bardzo się zdumiałem.

16 rozdział Ezechiela
(21) Zabijałaś przecież synów moich i paląc ich, składałaś im w ofierze.
W starożytności istniała bałwochwalcza ofiara z dzieci, polegająca na “przeprowadzeniu przez ogień” (złożeniu w ofierze całopalnej). Bóg wielokrotnie zabraniał (Kpł 18,21; PwP 18,10; Ez 20,31) Żydom tych pogańskich praktyk, grzech ten jednak ciągle powracał w Izraelu (2Krl 16,3; 17,17 ; 21,6; 2 Krn 28,3; 33,6; Ez 23,37).

Jednak Apokalipsa zdaje się nawiązywać do wydarzeń znacznie nowszych - nie jest tajemnicą że bardzo prędko arcykapłani żydowscy ze Świątyni Jerozolimskiej poczęli prześladować chrześcijan (pierwszym męczennikiem (jeśli nie liczyć tzw. młodzianków, tj. chłopców do lat dwu z okolic Betlejem, zamordowanych przez Heroda w nadziei zabicia Jezusa Mt 2:16-18), jakiego znamy jest św. Szczepan, którego śmierć opisano w Dziejach Apostolskich 7,58-60). Wiemy, że św. Paweł przed nawróceniem również uczestniczył w prześladowaniach.
"Szaweł ciągle jeszcze siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich. Udał się do arcykapłana (2) i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł uwięzić i przyprowadzić do Jeruzalem mężczyzn i kobiety, zwolenników tej drogi, jeśliby jakichś znalazł." /Dz 9,1-2/
Prześladowania nasiliły się, gdy prokuratorem Judei został Herod Agryppa I (wówczas to apostołowie wyszli z Jerozolimy). W 62 roku arcykapłan Annasz Bar Annasz skazał na śmierć apostoła Jakuba Większego, biskupa Jerozolimy.
Uważa się, że w tym pierwszym okresie chrześcijaństwa z rąk Żydów zginęło około 2000 chrześcijan.
Trudno w tym kontekście nie przywołać wypowiedzi Jezusa o Jerozolimie:
„Węże, plemię żmijowe, jak wy możecie ujść potępienia w piekle?
Dlatego oto Ja posyłam do was proroków, mędrców i uczonych.
Jednych z nich zabijecie i ukrzyżujecie; innych będziecie biczować w waszych synagogach
i przepędzać z miasta do miasta.
Tak spadnie na was cała krew niewinna, przelana na ziemi, począwszy od krwi Abla sprawiedliwego
aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego zamordowaliście między przybytkiem a ołtarzem.
Zaprawdę, powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na to pokolenie.
Jeruzalem, Jeruzalem!
Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani.
Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta gromadzi pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto wasz dom zostanie wam pusty."
/Mt 23:33-38/

4.2.6.Spustoszenie i odkrycie nagości

Apokalipsa
(16) A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia - ci nienawidzić będą Nierządnicy i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją w ogniu, (17) bo natchnął ich serca Bóg, aby wykonali Jego zamysł, i ten jeden zamysł wykonali: oddania swej królewskiej władzy Bestii, aż Boże słowa się spełnią.

16 rozdział Ezechiela
(35) Dlatego, Nierządnico, słuchaj słowa Pańskiego! (36) Tak mówi Pan Bóg: Za to, że odsłaniałaś swą sromotę i odkrywałaś swoją nagość, uprawiając nierząd ze wszystkimi swoimi ohydnymi bożkami, a także za krew twoich synów, których im ofiarowałaś - (37) za to Ja zgromadzę wszystkich twoich kochanków, w których miałaś upodobanie, i wszystkich tych, których miłowałaś, jak również i tych wszystkich, których nienawidziłaś. Tak, Ja zgromadzę ich ze wszystkich stron przeciwko tobie i odsłonię twą nagość przed nimi, aby zobaczyli całą twoją nagość. (38) Będę cię sądził tak, jak się sądzi cudzołożnice i zabójczynie. Wydam cię krwawemu gniewowi i zazdrości. (39) Wydam cię w ich ręce, a oni zniosą twoje szałasy, zniszczą twoje wzniesienia, rozbiorą cię z szat, zabiorą ci klejnoty i pozostawią cię nagą i odkrytą. (40) Zwołają przeciwko tobie zgromadzenie, ukamienują cię i mieczami poćwiartują na części. (41) Następnie domy twoje spalą w ogniu i wykonają na tobie wyrok na oczach wielu kobiet. Oto tak położę kres twemu nierządowi i już więcej nie będziesz dawała podarków za nierząd.

Opis Jerozolimy z Księgi Ezechiela zadziwiająco dobrze odpowiada opisowi w Apokalipsie – trudno uwierzyć, by był to przypadek. Trzeba jednak powiedzieć, że podobieństwa (choć może nie aż tak wyraźne) występują też w innych księgach.
Na przykład u Izajasza czytamy:
"Jakżeż to miasto wierne stało się nierządnicą?
Syjon był pełen rozsądku, sprawiedliwość w nim mieszkała, a teraz - zabójcy!
Twe srebro żużlem się stało, wino twoje z wodą zmieszane.
Twoi książęta zbuntowani, wspólnicy złodziei; wszyscy lubią podarki, gonią za wynagrodzeniem.
Nie oddają sprawiedliwości sierocie, sprawa wdowy nie dociera do nich.”
/Iz 1,21-23/

Podobnie w Księdze Jeremiasza:
„Idź i głoś publicznie w Jerozolimie: (…)
Od dawna bowiem złamałaś swoje jarzmo, zerwałaś swoje więzy.
Powiedziałaś sobie: Nie będę służyć!
Na każdym więc wysokim pagórku i pod każdym zielonym drzewem pokładałaś się jako nierządnica.
A Ja zasadziłem ciebie jako szlachetną latorośl winną, tylko szczep prawdziwy.
Jakże więc zmieniłaś się w dziki krzew, zwyrodniałą latorośl?”
/Jr 2,20-21/

Pozostają dwa problematyczne wersety z Apokalipsy:

4.2.7. Siedem głów/gór/wzgórz
„(9) Siedem głów to jest siedem gór, na których siedzi Niewiasta.”
Wydawałoby się, że werset ten przesądza na rzecz Rzymu. Jednak… nie wszyscy wiedzą, ze pierwotny teren Jerozolimy (podobnie jak to było ze starożytnym Rzymem) leży na 7 wzgórzach!
Tak jest przynajmniej w przekonaniu Żydów. Na przykład w midraszu Pirִke de-Rabbi Eliezer czytamy iż „Jerozolima ustanowiona na siedmiu wzgórzach” . Również w apokryficznej (ale bardzo szanowanej) Księdze Henocha czytamy o „siedmiu wspaniałych górach” (24,2).
Owe wzgórza to prawdopodobnie Gareb ( Kalwaria ) , Goa, Haqra ( Akra, ) Bet Zeit ( Bezetha ), Moria , Ofel i Syjon.
Współcześnie ani o Jerozolimie, ani o Rzymie nie da się powiedzieć, ze „leżą na siedmiu wzgórzach”

Niezależnie od powyższego, liczba siedem może sugerować oparcie się na „wielu wzgórzach” (lub po prostu „teren górzysty” – każdy, kto w upale wędrował po historycznej części Jerozolimy przyzna, że taka wycieczka składa się głównie z wchodzenia w górę i schodzenia w dół).

Obrazek
Jerozolima, fragment Drogi Krzyżowej. W perspektywie widoczne strome podejście do stacji VII

4.2.8. „Wielkie miasto”
„(18) A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską nad królami ziemi.”
I znów: na pierwszy rzut oka wygląda, że fragment ten przekreśla Jerozolimę – stolicę zapadłej prowincji Cesarstwa Rzymskiego. A jednak w przeszłości (zwłaszcza za Króla Salomona) było inaczej. Wystarczy wspomnieć obietnice dane prorokom Izraela:
„Spójrz, daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami, byś wyrywał i obalał, byś niszczył i burzył, byś budował i sadził.” /Jr 1,10/
„Bo Pan, Bóg twój, pobłogosławi ci tak, jak ci to powiedział. Będziesz pożyczał wielu narodom, a sam od nikogo nie będziesz pożyczał; będziesz panował nad wielu narodami, a one nad tobą nie zapanują.” /Pwt 15,6/
Już po zburzeniu Jerozolimy zhellenizowany historyk żydowski, Józef Flawiusz, pisał:
"Nie było miasta, które by się tak wysoko wzbiło, i tak głęboko upadło.” /„Wojna Żydowska"/
Wydaje się, że ostatecznie uprawomocnia użycie określenia „Wielkie Miasto” w stosunku do Jerozolimy wcześniejszy fragment:
„A zwłoki ich [leżeć] będą na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się: Sodoma i Egipt , gdzie także ukrzyżowano ich Pana.”/Ap 11,7-8/
Wiemy doskonale, gdzie ukrzyżowano Jezusa – w Jerozolimie. Ona więc musi być owym „wielkim miastem” .
Warto dodać, iż królowanie Wielkiej Nierządnicy można rozumieć symbolicznie – władcy tego świata oddają się bałwochwalstwu (zarówno dosłownie, jak i w przenośni, przedkładając bogactwa nad służbę Bogu).
W tym ujęciu splugawiona „ziemska Jerozolima” jest duchową stolicą wszelkiego zła.

Odniesienia do Babilonu, do Sodomy i Egiptu pozwalają nam oderwać się nieco od dosłownej warstwy historycznej i nadają wizji charakter uniwersalny – w tym sensie spustoszone miasto oznacza wszelkie zło.

4.2.9.Czemu Niewiasta dosiada Bestii?
Dlaczego jednak Niewiasta „siedzi na Bestii”? Czemu Jerozolima miałaby być usadowiona na Rzymie?
Myślę, że to pytanie byłoby łatwe dla każdego pobożnego Żyda w czasach, kiedy spisywana była Apokalipsa.
  1. Władza w pałacu Heroda poddana Rzymowi
    Kolaboracja Jerozolimy z Rzymem rozpoczęła się po jej zdobyciu przez Pompejusza w 63 roku p.n.e. Wówczas z nadania Rzymskiego prokuratorem Judei został Antypater – ojciec Heroda Wielkiego (tego od rzezi niewiniątek opisanej w Mt 2, 16-18). Wydawało się, że (pomimo strasznych okrucieństw, jakich się dopuścił) Żydzi powinni go czcić, gdyż wybudował wiele wspaniałych umocnień, a przede wszystkim odbudował Świątynię Jerozolimską. Niestety, po jej ukończeniu Herod kazał zawiesić nad wejściem do świątyni rzymskiego orła jako wyraz podległości Rzymowi.
    W czasie powstania żydowskiego w roku 66 n.e. (a więc w chwili, gdy dzieją się zdarzenia opisywane w omawianym fragmencie Apokalipsy) prawo nadzoru nad Świątynią Jerozolimską sprawował prawnuk Heroda, król Agryppa II.Kiedy zeloci chwycili za broń przeciw Rzymowi, Agryppa w przymierzu z Sanhedrynem stanął (bezskutecznie) po stronie Rzymu.
  2. Zdrada Boga przez arcykapłanów podczas procesu Jezusa
    Przypomnijmy sobie
    „Odtąd Piłat usiłował Go uwolnić. Żydzi jednak zawołali: Jeżeli go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem cezara. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia się cezarowi.(…) A oni krzyczeli: Precz! Precz! Ukrzyżuj go! Piłat powiedział do nich: Czyż króla waszego mam ukrzyżować? Odpowiedzieli arcykapłani: Poza cezarem nie mamy króla.”/J 19,12.15/

5 ZDARZENIA OPISANE W 17 i 18 ROZDZIALE APOKALIPSY

Wróćmy znów do tekstu, by zobaczyć co dzieje się z Wielką Nierządnicą:
(16) A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia - ci nienawidzić będą Nierządnicy i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją w ogniu, (17) bo natchnął ich serca Bóg, aby wykonali Jego zamysł, i ten jeden zamysł wykonali: oddania swej królewskiej władzy Bestii, aż Boże słowa się spełnią.
I dalej, w rozdziale 18:
"I głosem potężnym tak zawołał: Upadł, upadł Babilon, wielka stolica. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt (…) I usłyszałem inny głos z nieba, mówiący: Ludu mój, uchodź z niej; byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie podlegli: bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.
(…) w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i będzie w ogniu spalona, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził. I będą płakać, i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru.
(…)Biada, biada, wielka stolico, przyobleczona w bisior, purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogie kamienie i perły, bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!”



5.1.kanibalizm
Uderzająca jest wzmianka o „jedzeniu ciała” Jerozolimy – wspomniany wcześniej Józef Flawiusz opisuje straszliwe sceny spowodowane głodem wśród obleganych:
„Na dachach pełno było wychudłych niewiast i dzieci, a na ulicach zwłok starców. Opuchnięci z głodu chłopcy i młodzieńcy snuli się jak widma po placach i padali, gdzie kogo śmierć zastała. Wskutek wycieńczenia ludzie nie mieli dość sił, aby pochować krewnych, a jeśli ktoś jeszcze jakoś trzymał się, odstraszało go od tego nieprzebrane mnóstwo trupów i niepewność, co się z nim samym stanie.”
Co szczególnie ważne dla naszych rozważań, Flawiusz opisał też przypadek kanibalizmu – matka zabiła i zjadła swoje dziecko:
„(…)zabiła syna, następnie ciało upiekła i połowę sama spożyła, a resztę przechowywała dobrze ukrytą. Od razu zjawili się powstańcy i kiedy poczuli zapach zbrodniczej 74 pieczeni, jęli wygrażać się, że jeśli nie wskaże im strawy, którą przyrządziła, natychmiast ją zadźgają. Ta odrzekła, że także dla nich pozostawiła znaczną część i odsłoniła resztę ciała dziecka. Tych od razu przeszedł dreszcz zgrozy i obrzydzenia i to, co ujrzeli, wprawiło ich w osłupienie. Ona zaś odezwała się do nich: „Oto moje rodzone dziecię i oto moje dzieło. Jedzcie, bo ja już też jadłam.” / „Wojna Żydowska"/

5.1.grabież kosztowności
Wspomniana w tekście biblijnym grabież kosztowności dotyczyła nie tylko Świątyni (o tym za chwilę), ale także osobistych majątków mieszkańców Świętego Miasta. Okazało się raptem, że jest ono pełne kosztowności – lecz nie są one nic warte, gdyż upadek Jerozolimy by coraz bardziej oczywisty. W związku z tym dochodziło do drastycznych scen. Zacytujmy znów Józefa Flawiusza :
„(…) przyłapano pewnego zbiega, jak wybierał złote monety ze swoich odchodów. Połykano je, jak powiedziałem, przed ucieczką, ponieważ powstańcy wszystkich przeszukiwali, a w mieście znajdowały się ogromne ilości złota. Za dwanaście drachm attyckich kupowano monety, za które przedtem płacono dwadzieścia pięć. Gdy podstęp ten wykryto w jednym wypadku, zaraz rozniosła się po obozach wieść, że przybywający zbiedzy są napchani złotem, a żołdactwo arabskie i syryjskie rozcinało i przeszukiwało żołądki błagalników. Nie wiem, czy coś gorszego jeszcze spotkało Żydów od tej klęski. Wszak w ciągu jednej nocy rozpruto brzuchy dwom tysiącom ludzi.” /Wojna żydowska/

W tekście Apokalipsy czytamy o Wielkiej Nierządnicy:
„Biada, biada, wielka stolico, odziana w bisior, purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perłę (…)”/Ap 18,16/
Nie do końca zdajemy sobie sprawę, jak nieprawdopodobny przepych panował w Świątyni Jerozolimskiej. „W zewnętrznym wyglądzie Przybytku nie brakło niczego, żeby zachwycić zarówno duszę, jak i oczy widza. Ze wszystkich stron bowiem był on pokryty masywnymi płytkami ze złota i jak tylko wschód zajaśniał blaskiem, odbijało się od niego tak oślepiające światło, że jeśli ktoś chciał koniecznie nań spojrzeć, odwracał oczy jak od promieni słońca. Zdążającym tutaj obcym pielgrzymom wydawał się z daleka podobny do góry zasypanej śniegiem: wszystko bowiem, co nie było pokryte złotem, miało wygląd nieskazitelnie biały. Ze szczytu Przybytku wznosiły się zaostrzone bolce złote, aby nie mogło tam usiąść i skalać go żadne ptactwo.” /Józef Flawiusz, Wojna żydowska/

Bogaty był też strój arcykapłana:
„[Efod]Wyglądem przypominał jakiś przywdziany pancerz. Spinały go dwie złote klamry, nasadzone przepięknymi i ogromnymi sardoniksami, z wyrytymi imionami mężów, podług których nazwane były plemiona narodu. Z przodu było przymocowanych dwanaście dalszych kamieni, po trzy w czterech rzędach: sardr, topaz, szmaragd, karbunkuł, jaspis, szafir, agat, ametyst, liguryt, onyks, beryl, chryzolit, a na każdym z nich wyryte było jedno z imion naczelników plemienia. Na głowę wkładał lnianą mitrę opasaną obwódką błękitną, którą otaczał inny wieniec złoty z wyciśniętymi literami świętymi.” /tamże/

Jezus dał do zrozumienia, iż doczesne bogactwo dziś jest, a jutro może go nie być:
„Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: (6) Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony.” /Łk 21,5-6/





5.3.Pożar, po którym nie pozostał kamień na kamieniu
Nie wszyscy wiedzą, że Świątynia była zbudowana z gigantycznych bloków skalnych – największe miały wymiary 5x4x14 metrów i ważyły ponad 400 ton – były więc dwadzieścia razy większe, niż te użyte w piramidach.
Dzisiejsza „ściana płaczu” nie jest ścianą Świątyni – stanowi ostatni zachowany fragment muru, który kazał zbudować Herod w 19 r. n.e. dla podtrzymania i umocnienia wzgórza świątynnego.
Obrazek
Ściana Płaczu (Kotel) w Jerozolimie. Trudno uwierzyć, że znaczna część (16 metrów ściany) znajduje się jeszcze po ziemią.
(za https://commons.wikimedia.org/wiki/File ... 8141539317).jpg Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic)



Józef Flawiusz twierdzi, iż Rzymianie nie zamierzali niszczyć Świątyni (miał o tym zadecydować sam Tytus, pod wpływem swojej żydowskiej kochanki i córki Heroda Agryppy, Bereniki). Niezależnie od tego czy ma rację, wiemy, że 29 sierpnia 70 roku, podczas ataku, Świątynia została podpalona.
A zaczęło się od próby uczynienia wyłomu w murze świątynnym. W tym celu legioniści usypują wały (co było wypełnieniem proroctwa Jezusa o Jerozolimie: „Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd” /Łk 19,43/), i podprowadzają maszyny oblężnicze. Przez 6 dni pracował największy rzymski taran, uderzając w mur. Jednak ten zbudowany jest z ogromnych kamieni (patrz ramka) i ciosy olbrzymiej maszyny nie czynią mu żadnej szkody.
W tej sytuacji Tytus rozkazał podpalić bramę świątynną. W nocy jednak rozmyślił się i wydał rozkaz: oszczędzić Świątynię!
Rzymscy żołnierze otrzymali rozkaz gaszenia pożaru. Obrońcy jednak, wykorzystując fakt, iż legioniści są zajęci walką z ogniem, przeprowadzają na nich atak. W zamieszaniu któryś z legionistów Tytusa wrzucił płonącą żagiew przez okno świątynne, co spowodowało zapalenie się bogatych tkanin, stanowiących wystrój świątyni.
Żar jest tak straszny, że Rzymianom ledwie udaje się wynieść część sprzętów (menorę, stół na chleby pokładne itp.). Straszliwe gorąco spopiela to, co łatwopalne – natomiast całe złoto Świątyni, złote ozdoby, okucia i naczynia liturgiczne zostają stopione. Roztopiony metal wpływa w szczeliny pomiędzy pękającymi od gorąca kamieniami, z których zbudowany jest gmach.
Po kilku dniach, gdy zgliszcza stygną, następuje „gorączka złota”. Żołnierze przeszukują ruiny w poszukiwaniu złota. To, czego nie udało się zniszczyć w walce, niszczy chciwość – Świątynia jest burzona kamień po kamieniu, by wybrać zastygłe w zagłębieniach złoto. Przepowiednia Jezusa ( „Po wyjściu Jezusa ze świątyni podeszli do Niego uczniowie, aby Mu pokazać budowle świątyni. Lecz On rzekł do nich: Widzicie to wszystko? Zaprawdę, powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony.” /Mt 24,1-2/) spełnia się nie tylko symbolicznie ale wręcz dosłownie!


5.4.Upadek Jerozolimy
Miasto upada. Spalone zostają księgi rodowodowe – od tej chwili nie można już będzie sprawdzić, kto należy do którego z „pokoleń” (linii rodowodowych) Izraela. Nie można składać ofiar (wolno to było robić tylko w Świątyni Jerozolimskiej). Rozpoczyna się judaizm rabiniczny.
Wymowne jest, iż Jerozolima upadła w czasie Świąt Wielkanocnych – równo 40 lat po tym, gdy Sanhedryn odrzucił i zamordował Mesjasza.
Obrazek
Rzymska moneta JUDEA CAPTA (JUDA ZDOBYTA) upamiętniająca zdobycie Jerozolimy w roku 70 n.e

Obrazek
Fresk na łuku triumfalnym sławiącym Tytusa. Przedstawia pochód zwycięzców z łupami wyniesionymi ze Świątyni Jerozolimskiej
(https://commons.wikimedia.org/wiki/File ... enorah.png Creative Commons Attribution 3.0 Unported)


Tak spełniły się słowa o „spustoszeniu” Jerozolimy. Według Flawiusza zginęło ponad milion obrońców (choć są to chyba dane przesadzone).
65 lat później, w odpowiedzi na kolejne powstanie żydowskie, Rzymianie dokończyli dzieła – zaorali miejsce, gdzie kiedyś było najdumniejsze i najważniejsze miasto Żydowskie. Nie wiadomo, czy była to ich własna koncepcja, czy też chcieli pognębić Żydów przez nawiązanie do przepowiedni z Księgi Micheasza „Przeto z powodu was Syjon będzie jak pole zorany, Jeruzalem rumowiskiem się stanie, a góra świątyni - szczytem zalesionym.” /Mi 3,12/.
Na terenie Świątyni wkrótcestanął posąg Hadriana i świątynia Jowisza. Żydom zakazano wstępu (za opłatą mogli przybywać raz do roku, by „płakać nad Jerozolimą” przy fragmencie zachowanego muru zewnętrznego, który do dziś z tego powodu nazywa się „Ścianą Płaczu”). Nadano miastu nową nazwę „Aelia Capitolina”.
Jakże smutno spełniło się proroctwo z 28 rozdziału Apokalipsy:
„ (23) I światło lampy już w tobie nie rozbłyśnie. I głosu oblubieńca i oblubienicy już w tobie się nie usłyszy (…)”

Obrazek
Moneta cesarza Hadriana z 135 roku – przedstawia dwa woły orzące teren Jerozolimy

5.5.Stare i Nowe Jeruzalem
Układ narracji wspiera tezę, iż Wielka Nierządnica to Jerozolima – najpierw mamy obraz „starej”, ziemskiej Jerozolimy a następnie (w rozdziale 18) – objawienie „Górnego Jeruzalem” czyli Królestwa Niebieskiego (ale i Kościoła, Nowego Ludu Bożego).
Apokalipsa wzywa „Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.” /Ap 18,4b-5/
Jest to wezwanie zarówno dosłowne (chrześcijanie wyszli z Jerozolimy przed jej unicestwieniem – patrz ramka LOS CHRZEŚCIJAN) jak i mistyczne – do wejścia w Nowe Przymierze.
Święty Paweł pisał do Galacjan, którzy mieli skłonności do trwania przy Starym Przymierzu, nawiązując do obrazu dwu niewiast – dwu Jerozolim i do żydowskich prześladowań:
"Przecież napisane jest, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten z niewolnicy urodził się tylko według ciała, ten zaś z wolnej na skutek obietnicy.
Wydarzenia te mają jeszcze sens alegoryczny: niewiasty te wyobrażają dwa przymierza;
jedno, zawarte pod górą Synaj, rodzi ku niewoli, a wyobraża je Hagar: Synaj jest to góra w Arabii, a odpowiednikiem jej jest obecne Jeruzalem. Ono bowiem wraz ze swoimi dziećmi trwa w niewoli.
Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką.
(…)Właśnie wy, bracia, jesteście jak Izaak dziećmi obietnicy.
Ale jak wówczas ten, który się urodził tylko według ciała, prześladował tego, który się urodził według ducha, tak dzieje się i teraz.
(…) Tak to, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej."
/Gal 4,22-31/

5.6.LOS CHRZEŚCIJAN
Kiedy po pierwszym oblężeniu Jerozolimy wojska rzymskie pod dowództwem Cestiusza Gallusa odstąpili od murów miasta, Żydzi potraktowali to zdarzenie jako świadectwo cudu i zwycięstwa nad Rzymem. Chrześcijanie jednak zastosowali się do polecenia Jezusa:
"Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówi prorok Daniel, zalegającą miejsce święte – kto czyta, niech rozumie wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry. Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by zabrać rzeczy z domu. A kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz." /Mt 24:15-18/
Praktycznie cała gmina chrześcijańska opuściła Jerozolimę udając się do Pelli, dzięki czemu chrześcijanie ocaleli.
„I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.” /Ap 18,4-5/
W roku 70 nadciągnęły oddziały Rzymu pod wodzą Tytusa, które wkrótce unicestwiły Jerozolimę.
Obrazek
Trasa ucieczki chrześcijan na tle współczesnej mapy Bliskiego Wschodu
(na podstawie https://commons.wikimedia.org/wiki/File ... _harta.PNG public domain)



6.Interpretacja pozahistoryczna
Oczywiście, znaczenie Apokalipsy to coś więcej, niż tylko opis zdarzeń z określonego okresu historycznego.
„Apokalipsa to nie jest historia ani dzisiejszych czasów, ani żadnych innych. Znajdujemy w niej natomiast pewne nasze – ludzkie – rysy i tendencje, na których we wszystkich czasach gra lub może grać szatan.”/prof. Anna Świderkówna, chat z 11.11.2007/

Każdy z nas może odnaleźć w Apokalipsie opowieść o naszej wewnętrznej walce.
Wiele grup ewangelikalnych ekscytuje się oczekiwaniem na walkę Armagedonu. Sam widziałem reportaż o wycieczkach amerykańskich baptystów do Izraela, aby oglądać pole przyszłej bitwy pomiędzy wojskami Boga i szatana. Pastor cieszył się, że on, wraz ze swoimi owieczkami, z miejsca gdzie stoją, będą obserwować bitwę mając „najlepsze miejsca”.
Trudno nie mieć sympatii do podobnej prostolijności, jednak podobne oczekiwania świadczą o kompletnym niezrozumieniu.
Zażarta bitwa pomiędzy Bogiem a szatanem?
Jakaż może być bitwa pomiędzy Stwórcą a stworzeniem? Gdyby Bóg przez chwilę przestał podtrzymywać istnienie szatana, ten momentalnie przestałby istnieć wraz z całymi swoimi „wojskami”.

Jedynym „miejscem”, jedynym polem bitwy pomiędzy Bogiem a szatanem może być wolność człowieka. Bóg jest bowiem „fundamentalistą wolności” – stworzył nas, obdarzył wolną wolą, a kiedy zgrzeszyliśmy – umarł, abyśmy mogli powrócić.
Tworzy nam możliwość zbawienia.
Możliwość – bo w swoim umiłowaniu wolności i szacunku dla nas godzi się, abyśmy odrzucili Jego miłość. Jak zakochany młodzieniec, szanujący wybory swojej wybranki mimo pewności, że mógłby zapewnić jej szczęście.

Aż się prosi o przytoczenie fragment z Księgi Jeremiasza:
„Oddajcie chwałę Panu, Bogu waszemu, zanim ciemności nastaną
i zanim potkną się wasze nogi na spowitych mrokiem górach.
Wyczekujecie światła, lecz On je zamieni w ciemności, rozciągnie mroki.
Jeżeli zaś tego nie posłuchacie, będę potajemnie płakał nad waszą pychą.
Będę płakał nieustannie i zamienią się w potoki łez moje oczy,
bo trzoda Pańska idzie w niewolę.”
/Jer 13,16-17/

Owa przestrzeń decyzji człowieka to „miejsce” gdzie odbywa się bitwa Armagedonu. Dla każdego z nas: „Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw duchowym pierwiastkom zła na wyżynach niebieskich."/Ef 6:12/

Obrazek
Widok z góry Meggido na równiny Doliny Jezreel – tu, według fundamentalistów, miałaby się rozegrać Bitwa Armagedonu

======================================================
NA MARGINESIE

Osoby, dążące do utożsamienia Nierządnicy Babilońskiej z Kościołem katolickim chętnie przytaczają werset o „siedmiu górach” łączący z tym symbolem Rzym (a jak Rzym, to przecież i Watykan, czyż nie?)
Otóż – nie.
Wzgórze Watykańskie nie jest jednym z historycznych „siedmiu gór Rzymu” – leży po przeciwnej stronie Tybru.
Obrazek
Mapa Rzymu. Apokaliptyczne „7 wzgórz” z czasów Chrystusa to Kwirynał, Wiminał, Kapitol. Eskwilin, Palatyn, Celius i Awentyn.
Jak widać, Watykan znajduje się w znacznym oddaleniu od wzgórz Rzymu.
(na podstawie mapy https://commons.wikimedia.org/wiki/File ... ome-pl.svg Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported)

======================================================



Gorąco polecam (zwłaszcza, że sam ściągałem…)

_________________
Obrazek
Więcej informacji tu http://www.analizy.biz/ksiazkiapologetyczne


So gru 30, 2017 9:47 pm
Zobacz profil WWW
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 3 ] 


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 12 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów

Szukaj:
Skocz do:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL