Pycha a duma, przypadek indywidualny a narodowy.
Pokora (przypadek indywidualny) to nie myślenie o sobie "jestem taki do niczego" a stanięcie w prawdzie, rozeznanie swoim mocnych i słabych stron. Widzimy się subiektywnie, więc obiektywny osąd może być trudny. Zwłaszcza że w mózgu mamy takiego wewnętrznego adwokata, który nas nieustannie usprawiedliwia i wydaje nam się, to znaczy nie wydaje - tylko widzimy wewnętrzną przepaść, głębie swoją, a wydaje nam się że inni to tylko czubki gór lodowych widzianych na zewnątrz, jakby nie mieli dokładnie tej samej głębi co my.
W przypadku indywidualnym często występuje pycha zamiast zdrowej dumy. Natomiast w przypadku narodowym jest to najczęściej duma z innych. Mamy prawo być dumni z polskiej historii, z bohaterów jak Pilecki, Inka, świętych ojca Kolbego i innych. W przypadku i narodowym może wystąpić pycha - np Żydzi uważający że Księga Izajasza mówi o narodzie żydowskim zamiast o Chrystusie.

To zarys nowego wątku, jeszcze nie wspomniałem o tych, którzy wolą się czuć Europejczykami zamiast Polakami, jak w piosence

Europejczyk a nie jakiś koł
wow ! talk show

Chciałbym tak mieć. Ja w mózgu mam oskarżyciela. Który za wszystko wini. Tak od razu, odruchowo. Setki razy przegrywałem przez to. Teraz już o tym wiem, ale i tak nie potrafię tego opanować.

Mamy takie prawo. I obowiązek taki wobec Ojczyzny i narodu. Ale dziesiątki lat obowiązywała pedagogika wstydu i winy. W PRL wspaniali byli tylko nasi "bracia". Wszystko im zawdzięczaliśmy. Tygodnik Powszechny przez dziesiątki lat karmił nas filosemityzmem. I winą za ich tragedię. A teraz jest niewiele lepiej. Ileż antypolskości w Polin? A kolejne ekipy rządowe tolerują to. Z Niemcami nie lepiej. Pamiętacie jakie były awantury o wybielanie Niemców w Muzeum II Wojny (zanim nastał Nawrocki). Pojutrze zacznie się szczucie na Powstańców Warszawskich. Jak co roku.

A ja za to w młodości byłem anglo-filem, podobała mi się Weilka -Brytania, że tak sobie radzą. zwłaszcza 18-19 wiek.
Polakom zarzucałem romantyzm., ganiłem za "Szabel nam nie zabraknie, szlachta na koń wsiędzie, Ja z synowcem na czele, i? – jakoś to będzie!”
oraz za organizację nieudanego Powstania Warszawskiego
Dopiero portem zrozumiałem że mam szczęście żyć w kraju który ma chyba najbardziej godną dumy historię na świecie!

Politykę historyczną widac po muzeach, na jedne daje sie srodki, na inne nie.

Wydaje mi się, że to się nie skończyło. Może nie jako romantyzm, ale hasło Zna naszą i waszą wciąż pokutuje. Mam wrażenie, że za kogoś, chętnie nadstawimy dupy. Będziemy solidarni. A jak my będziemy potrzebować pomocy, to się na nas wypną. Tym bardziej, że teraz rządzi populizm. Wszystko pod publiczkę.

Przykra prawda. Zwłaszcza tam, gdzie rządzą poprawni politycznie.

Politycy a mężowie stanu. Kogo można by określić mianem męża stanu? Niewątpliwie de Gaulea. A Jarosław Kaczyński?. Niewątpliwie jest bardziej wybitny od brata Lecha.

Nie wiem, który lepszy. Ale Też nie wiem, czy Jarosław nie jest jedynym uczciwym politykiem. Do tego stopnie, że nawet Kidawa stwierdziła, że jemu w głowie tylko Polska. Nota bene uznała to za wadę.
Ale Jarosław już nie jest wybitnym strategiem. Był nim. Długie lata. Ale jego era już przeszła. Nie bardzo widać następcę. Mam nadzieję, że Bocheński się wykaże. No bo kto jeszcze?

Na razie jst 5 minut Brauna